سفرنامه مالزی, قسمت اول

دوشنبه 27 اسفند, ساعت 3 بعد از ظهر

الان در حال برگشت از فرودگاه امام خمینی هستم. امروز اولین مرحله سفرمون انجام شد البته با اعمال شاقه. بارهای اضافی رو تحویل سرویس freight دادم. خلاصه چشمتون روز بد نبینه؛ کل فرایند توی دو مکان مختلف انجام میشه که با هم حدود یک کیلومتر باهم فاصله دارن و اگه با ماشین سخصی نیومده باشی یا اینکه مثل من گردن شکسته به تاکسی گفته باشی بره مجبور میشی با پای پیاده این مسیر رو طی کنی و برگردی! این وسط هم گمرک یه فیش هزار تومنی ازت میخواد که باید توی یه بانک که نمیدونم کجاست پرداخت کنی و این هم یعنی یه سفر درون فرودگاهی دیگه! البته زیاد نگران این قسمت نباشین, دوستان همکار شرکت های هواپیمایی فیش واریز شده به چند برابر قیمت سراغ دارن که میتونی با مقداری شل کردن در کیسه از سفر دوم احتراز کنی. تازه وقتی خوشحال و خندان کارت تموم میشه باید دو کیلومتر راه بری تا برسی به ترمینال اصلی و تازه اونجاست که میتونی تاکسی بگیری. مواد خوراکی و آشامیدنی (حتی آب) هم که برهوته, تازه وای به حالت اگه تو این فاصله به ددر دودور احتیاج پیدا کنی. یکی نیست بگه آخه تو که فرودگاهت رو آماده نکردی غلط میکنی راهش میندازی, مگه این مهرآباد چش بود؟ حداقل از گشنگی و تشنگی تلف نمیشی مثل من! تازه از سوتی امارات صرفنظر میکنیم که نگفته بود باید آدرس مبدا و مقصد کامل داشته باشی و اونجا مجبور شدم تلفنی از نوشزاد آدرس بگیرم ولی نمیدونم اون آدرسی که پشت تلفن برام خوند و نصفش رو هم به لطف شرکت مخابرات نمیشنیدم چه جور آدرسی از آب در میاد, فکر کنم اگه به خودش بدی نمیتونه همون آدرس رو پیدا کنه.