میخوام اینجا فقط از گل و بلبل نگم. درسته که نکات مثبت اینجا خیلی زیادهء ولی اگه نگرانی ها و نکات منفیش ذکر بشه واسه بقیه تجربه میشه.
منظور چیه؟ منظور اینه که الان که نشستی نامه خداحافظی مردم رو میخونی کی باشه که نوبت خودت بشه و از همه همکارات تشکر کنی.
مهم نیست که شما چه قدر تجربه و مهارت دارینء باید سه ماه مثل جوجه فسقلی های کاکل زری ۱۸ ساله یکی با گواهینامه اوزی کنار دستت بشینه تا شما بتونی رانندگی کنی.
حالا یکی نیست بگه خوب اونی که تازه وارد این کشور شده با باباش نیومده که بشینه کنار دستش بهش مثلا یاد بده که. تازه اگه با باباش اومده باشه که اونهم باید با بزرگترش بشینه رانندگی کنه.
حالا خودشون وقتی دو تا ماشین باهم تو خیابون میبینن هنگ میکنن.
تازه بعدش میری امتحان میدی سر یه چیز مسخره ردت میکنن (طبق آمار) تا دوباره ۲-۳ ماه دیگه بری سماغ بمکی تا دوباره نوبتت بشه.
اینها فقط غر زدن بود. اگه اطلاعات در این مورد لازم دارین این مطلب رو ببینین.
جون جونوم آی جون جونوم
گفت باشه ولی قول بده که دایم بخندی
جون جونوم آی جون جونوم
گفتُمش دروغ میگی ماه پیشانو تو مستی
گفت که باور کن با تو می مونم تا تو هستی
گفتمش فدای غمزه گِردُم دل خوشم که تو رِ نومزِه کِردُم
پیش پات میشینم دو زانو آخ
ماه پیشانو جان
ماه پیشانو جان
این شعر یک ترانه قدیمی فولکلوریکه. اگه کسی این ترانه رو داره به ما برسونه.
جدیدا یک خانمی به اسم دریا دادور اونو خونده, ولی باید خیلی قدیمی تر از این حرفها باشه.
اینا کجا دارن میرن؟
پیک نیکه؟
نه! کنسرته
یه کنسرت مجانی! به همین دلیله که اینهمه آدم اومدن. همه هم در حال خوردنن. عمرا نصفشون تا الان موسیقی کلاسیک به گوششون نخورده. ولی مفت باشه کوفت باشه.
یاد مالزی و بچه های Consolsys به خیر. نخ سوزن آرش که هر وقت آهنگهای مستان و همای رو گوش میدم یادش میفتم :-)