دیشب یه برنامه از تلویزیون پخش میشد که توفیق حاصل شد ما هم دیدیم. اسمش یادم نیست ولی یه آقایی مثلا خسروی یا یه چیزی تو این مایه ها امیر قلعه نویی سرمربی تیم ملی فوتبال رو دعوت کرده بود توی برنامه ش و داشت سوال پیچش میکرد. بحث سر باخت تیم به کره جنوبی بود. من که زیاد از جزئیات بحثشون سر در نیاوردم چون پیشینه ذهنی نداشتم, هیچکدوم از بازیهای تیم ملی رو هم ندیده بودم. آقای قلعه نویی رو هم نمیشناسم و نظری درمورد نحوه کارش ندارم (فقط قدیما وقتی بازی میکرد دیده بودمش) ولی سوای این موضوع یه چند موارد به ذهنم میرسه:

۱- فوتبال اونقدر اهمیت نداره که ما کار و زندگیمون رو روش میذاریم. خیلی از کشورهای پیشرفته ورزش و در نتیجه فوتبال قوی دارن ولی من فکر نمیکنم از اونورش بشه به اینورش رسید. اینا اگه فوتبال رو هم نداشته باشن عین خیالشون نیست ولی ما فکر میکنیم اگه فوتبالمون قوی شد میشیم مثل اونا.

۲- هر کاری راه و روش خودش رو داره. من شخصا این رو نمیپسندم یه تیمی که ببره یا ببازه هر ننه قمری بیاد کادر فنی رو جلوی دوربین به چالش بکشه و هرجوری که خواست نظر از خودش در وکنه. خوب اگه تو بهتر بلدی بفرما تیم مال شما. شاید هم تئوری کار رو بلد باشی, ولی شما زیر 120 دقیقه استرس و فشار نبودی که. شما مسئول برد و باخت تیم نبودی که الان به راحتی میگی شما باید این کار رو میکردی یا نباید اون کار رو میکردی.

۳- دوستان محترم توجه کنید که در تمامی عرصه های زندگی کنار گود راحت میشه گفت لنگش کن, مخصوصا واسه ما که هرکدوممون یه پا کارشناسیم واسه خودمون.

تیم ملی

پی نوشت: درسته, اسم اون شخص جهانگیر کوثری هست. اون طور هم که شنیدم منتقد خوبیه, فقط نمیدونم اگه منتقد خوبیه چرا اینقدر سوالای آب دوغ خیاری میکرد که قلعه نویی اینقدر خوب بتونه بحث رو به حاشیه بکشونه و آدم به یه برداشت دیگه از تیم و مربیش برسه. تازه با توجه به این که تیم ایران یکی از ضعیف ترین بازیهاش رو انجام داده به این نتیجه میرسه که قلعه نویی داره راست میگه که بازی ما توی این باخت بهتر از بازی موقع برد 6 بر 2 زمان مایلی کهنه!

با این اوصاف باز هم به این معتقدم که راهش این نیست. یکی این که اینجوری هر کسی صرف نظر از میزان دانش و آگاهیش هر کسی رو خواست نقد کنه (یا اینکه حمله کنه بهش). یکی هم اینکه تا تیم میبازه ورداری مربی رو عوض کنی. بابا جان خانه از پای بست ویران است.